CDHیا دررفتگی مادرزادی مفصل ران شایعترین عیب مادرزادی است . مفصل ران شبیه به توپی است که در حفره مناسب خود قرار گرفته است و استابولوم نامیده میشود .

3 نوع اصلی آن شامل موارد زیر میباشد :

1.      دیسپلازی استابولوم که در این موارد سر استخوان ران در حفره استابولوم قرار دارد ولی استابولوم در زاویه جانبی دارای عمق کافی نمیباشد . لذا امکان دررفتگی در سالیان بعد وجود دارد .

2.      نیمه دررفتگی که کپسول بقدر کفی سفت نیست بنابراین سر استخوان ران ممکن است بطور نسبی از حالت طبیعی جابجا شود .

3.      دررفتگی کامل که مفصل در اینصورت کاملا شل است بگونه ای که سر استخوان ران تماس خود را با استابولوم از دست داده است .

علت CDH:

1.      ارث چون نسبت شیوع ان در کودکان والدینی که دچار این حالت هستند بیشتر است .

2.      خطر وقوع ان در افراد مونث نسبت به مذکر بیشتر است .با نسبت 4 به 1

در 25% موارد هر دو مفصل مبتلا میشوند ولی چنانچه یک مفصل مبتلا شود مفصل طرف چپ بیش از طرف راست دچار دیسپلازی مادرزادی  میشود . نمایش بریپ در زمان تولد احتمال این حالت را زیاد میکند .

بررسی :

معاینه کودک در بدو تولد و در تمام معاینات متداول سال اول توصیه میشود .

در جریان معاینه مفصل ران باید در حالت سست باشد که با دان پستانک امکانپذیر است .

 

·        بطور قائم شیرخوار را نگهداشته و پشت به شیرخوار قرار میگیریم . اندامهای تحتانی را در بخش میانی ران و در ناحیه سرین از نظر چینهای پوستی غیر متقارن بررسی میکنیم .وجود چینهای پوستی اضافه ممکن است نشانه دررفتگی یکی از رانها باشد .

·        سپس شیرخوار را در وضعیت طاق باز یا سوپاین قرار داده و ساقها را به حالت کشش در می اوریم چنانچه ناحیه تناسلی کاملا مشخص باشد ممکن است شیرخوار CDH دوطرفه داشته باشد .

·        سپس زانوها را خم کرده و حتی الامکان دور از هم قرار میدهیم در حالت طبیعی رانها را میتوان به اندازه 90 درجه در نوزاد دور نمود . چنانچه این انحراف کمتر از 60 تا 70 درجه باشد باید به CDH شک کرد .

·        در حالتی که نوزاد طاق باز بوده و زانوها خم میباشد چنانچه یک پای نوزاد پایینتر از دیگری قرار گیرد (علامت الیس) احتمال CDH مطرح است .

درمان

بمحض محرز شدن تشخیص شروع میگردد . چنانچه تشخیص و درمان با تاخیر باشد تصحیح دررفتگی مختل میشود .هدف در استفاده از تدابیر ارتوپدی جایگزینی استخوان ران در استابولوم است . سن کودک و وسعت دررفتگی در زمان تشخیص نوع درمان را تعیین میکند .

 در بدو شیرخوارگی درمان محافظتی ساده (به مرور راه رفتن ) التیام مفاصل ران را بدنبال دارد .

در نوزادی زانو را خم کرده و به بیرون چرخانده و بحالت ابداکشن بمدت 6 هفته نگهداری میکنند تا اینکه کپسول استحکام یابد .

در نوپایی که مفصل ان بعنوان دررفته ثابت شناخته شد در کشش پوستی قرار داده و کپسول و عضلات مفصل را پیش از دستکاری و بی حرکت کردن کشش میدهند .بدون استفاده از کشش نباید مفصل را جا انداخت .چون خطر نکروز دارد .بعد از کشش مفصل را جا انداخته و با گچ اسپایکا ثابت میکنند استخوان ران در زاویه 45 تا 60 درجه دورتر از بدن قرار گرفته است .گچ را هر 6 هفته یکبار تعویض میکنند و بعد 6 ماه گچ را برمیدارند .